Author :
Abstract
Amaç: Tanımlayıcı olarak planlanan bu çalışmanın amacı yoğun bakım ünitelerinde çalışan hemşirelerin alarm yorgunluğunun ve etkileyen faktörlerin incelenmesidir.
Yöntem: Araştırma Türkiye’nin Batısında bir ilde bulunan devlet ve üniversite hastanelerinin yoğun bakım ünitelerinde görev yapmakta olan 192 hemşire ile gerçekleştirilmiştir. Veriler yüz yüze, anket yöntemi kullanılarak toplanmıştır. Veriler toplanırken “Tanıtıcı Özellikler Bilgi Formu” ve “Alarm Yorgunluğu Ölçeği’’nden yararlanılmıştır. Hemşirelerin tanımlayıcı özelliklerinin analizinde frekans ve yüzde dağılımı, alarm yorgunluğu ölçeği puanlarının demografik özellikler ile karşılaştırılmasında ise bağımsız örneklem t testi, tek yönlü varyans analizi, Mann-Whitney U testi ve Kruskal Wallis testleri kullanılmıştır.
Bulgular: Hemşirelerin %76.0'ı kadın, %70.8'i lisans mezunu ve %48.4'ü yoğun bakım ünitesinde 1-9 yıl süredir çalışmaktadır. Araştırmaya katılan hemşirelerin alarm yorgunluğu ölçeğinden aldıkları puan ortalaması 13,71±6,018 olarak bulunmuştur. Hemşirelerin yaşı, tıbbi cihaz ve alarm yönetimi eğitimi alma durumları ile alarm yorgunluğu ölçek puan ortalaması arasında istatistiksel olarak anlamlı fark bulunurken (p<0,05) cinsiyet, medeni durum, mesleki deneyim ve eğitim durumu değişkenleri ile alarm yorgunluğu ölçek puan ortalamaları arasında ilişki bulunmamıştır (p>0,05).
Sonuç: Sonuç olarak hemşirelerin alarm yorgunluğunu düzeylerinin ortalamaya yakın olduğu belirlenmiştir. Yoğun bakım hemşirelerinin aldıkları hizmet içi eğitimlerde alarm yönetimine daha fazla odaklanılması önerilebilir.
Keywords
Abstract
Aims: The aim of this study, designed as a descriptive study, was to address the alarm fatigue of nurses assigned to intensive care units and the affecting factors.
Method: This study was conducted with 192 nurses who were employed for intensive care units of state and university hospitals located in a city to the west of Türkiye. The date were collected using the face-to-face survey method. “Demographics Information Form” and “Alarm Fatigue Questionnaire” were used for data collection. Frequency and percentage distribution were used for the analysis of nurses’ demographics, and the unpaired t tests, one-way analysis of variance, Mann-Whitney U test, and Kruskal-Wallis test were used to compare the scores on the alarm fatigue questionnaire with the demographics.
Results: Of nurses, 76.0% were women, 70.8% had a bachelor's degree, and 48.4% have been working in the intensive care unit for 1-9 years. Average of scores achieved by nurses on the alarm fatigue questionnaire was 13.71±6.018. There was a statistically significant difference in the nurses’ ages, training on the medical devices and alarm management and average scores on the alarm fatigue questionnaire (p<0.05), but there was no relationship between the gender, marital status, professional experience and education variables and the average scores on the alarm fatigue questionnaire (p>0.05).
Conclusion: As a result, nurses’ level of alarm fatigue was determined to be close to average. It may be suggested that in-service training provided to intensive care nurses should focus more on the alarm management.
